Размаўляюць дзве сястры праз тэлефон. Адна другой радзіць піць лекі:

– Біфідумбактэрын.

– Ага. Бісідумбактэрын.

– Не бісідум, а біфідум.

– Ну дык я і кажу: бісідум.

– Во рапэта [што па-наску значыць не зусім кемлівы чалавек, тупаваты крышку], бі-фі-дум-бактэрын!

– Дык а я як казала. Бі-сі-дум-бактэрын!

– От. Запісвай: Барыс, Іван, Хведар…

– Дык і казала б адразу "біфідумбактэрын", а то…

Беларускай мове неўласцівы гук [ф]. Таму мы часта замяняем кафтан на каптан, фуфайка на кухвайка, Феодор на Хведар. Пацверджанне гэтаму я пачуў на мінулым тыдні.

У маёй калегі газету скамуніздзілі.
Скамуніздзіць -- украсці.

Як я і абяцаў, палонка на рэчцы Спорня сёння не пуставала.

З намі не пабаялася прыняць купель і пані.
Падрабязнасці і больш здымкаў ТУТ.

Час дзеяння. Сёння па абедзе.
Месца дзеяння. Рэчка Спорня. Вёска Заспорня. 4 км ад Вілейкі. Лецішча (зімішча?) Леаніда Міхайлавіча.
Тэмпература паветра. -9 па Цэльсіі.
Тэмпература вады. Цярпімая.
Адчуванні. Нічога страшнага.
Аўтар фота. Пятровіч.
Што было і што будзе далей?
( Што было і што будзе далей? )

У суботу з кампаніяй праехаліся па Іжанскім сельсавеце на Вілейшчыне.
Нарачанка, вёскі Засценкі, Дварэц, Курнікі, Муляры, Лыцавічы з былым фальваркам Чурлёны, Макарычы.

Занесеныя снегам дарогі не былі лепшымі для пераадолення на нашым Пасаце, але для такога віду транспарту (на здымку) снег проста неабходны. У кабінцы ледзь умясціўся вадзіцель кабылы і спадарожны раварыст са сваім веласіпедам. Дарога між Лыцавічамі і Макарычамі.
( Чытаць і глядзець болей... )

Сёння мы са Святланай (kazali) былі ў гасцях у Дашы Ліс (dasha_lis) у Залессі. Гаварылі аб працы, кнігах, Беластоку, інтэрнэце, пілі з Дашай і яе мамай гарбату і каву. Света засталася чакаць аўтобуса да Смаргоні, я -- паехаў у бок Маладзечна.
Я вёз з сабой кніжачку вершаў і апавяданняў Дашы "Вясновы jazz" з аўтографам аўтара. "Адліга пасярод зімы..." -- першы радок паэтычнай страфы на 23-й старонцы. Сёння -- 23 снежня. Тэмпература паветра за шыбамі майго аўто наблізіжалася да нуля.
Даша, кніга сапраўды цёплая і светлая, як і яе назва.

Алег Латышонак будзе прэзентаваць сваю (у сааўтарстве з Булгакавым) кніжку.
Я, канечне, пастараюся пачытаць гэтую кніжку. Але ўжо загадзя адносіны да яе будуць прадузятымі. Як можа аўтар, Алег Латышонак, які сярод беларусаў нагнятае канфрантацыю, быць аўтрам ПАДРУЧНІКА пра Беларусь?
Ягоны выпад супраць значнай часткі беларусаў: "Калі саветы прыйшлі ў Заходнюю Беларусь, дык загадалі, цяпер гэта ўжо ведаем зь іхных дакумэнтаў, браць да супрацоўніцтва зь ліку тубыльцаў выключна дэбілаў. Цяжка паверыць, але так было" я пракаментаваў (http://nn.by/index.php?c=ar&i=31039). Не былі дэбіламі Машара, Пестрак, Новік, Танк... Спіс можна доўжыць. А вось развальваць адзінства сярод тых, хто лічыць сябе беларусамі -- поўны дэбілізм.
Абяцаю кнігу набыць, пачытаць, і падзяліцца ўражаннямі.

Можаце павіншаваць -- будзе прыемна, можаце пакрытыкаваць -- будзе карысна:)
"Сайт «Рэгіянальнай газеты» паказаў найбольшы прагрэс цягам года, - лічаць у інстытуце FOJO"H'ubzyf

Памятаю й сёння гармідар у бабулінай хаце.

Яе брат Пецька Гастэла:

– А што мне цяпер з кажухом рабіць, Волька?!! Яго ж не адмыеш!

– А мой ты Пецечка, ці ж я ведаю?!! Божухна ж ты мой, а мая ты брага! Заварвала, заварвала, а тут... Барыс! (да майго бацькі) што ж ты не ўгледзеў?!

Бацька, не рэагуючы на папрок цешчы:

– А ўжо ж аўтобус слабадскі зараз будзе! А валёнкі ўсе мокрыя. Куды я з ім?!!

Усё круціцца нейкім адным суцэльным клубком і верашчыць, крычыць, войкае...

І толькі я стаю ціхенька ў кутку, перамінаючыся босымі мокрымі нагамі на “цумантовай” гладкай і халоднай падлозе кухні. Дзве хвіліны таму я скокнуў з печы. На дзежку. Прыкінутую кажухом воўнай ніц з плячэй дзядзькі Пецькі. Які ўвабраў усю брагу з дзяжы. А што не ўвабраў – я валёнкамі вычарпаў.

Вынік. У пасіве: знішчаныя брага, кажух, валёнкі, спазненне на аўтобус да Вілейкі.

У актыве: ёсць што ўспомніць.

Было мне нейкіх 5-6 год.

Анатоль Іванавіч Капцюг -- вядомы гродзенскі архітэктар, колькі год таму вярнуўся на сваю радзіму ў Вілейку. І адчыніў дзверы сваёй Школкі, дзе ён расказвае дзеткам і не толькі пра спадчыну беларусаў.

Расказвае і паказвае. Напрыклад, як жылі нашы дзяды-прадзеды:

Ён узяў за ўзор сядзібу свайго дзеда Грышкі, што меў хутар. Анатоль Капцюг пражыў з бабуляй сем гадоў, з 1951 да 1957 года, і шмат чаго памятае.
Яго школка будзе працаваць і на тое лета. Аб чым паведамлю. А пакуль можаце папрысутнічаць на ранейшых яго ўроках.

-- Чаму я нічога сур'ёзнага так і не чытаў ад тых, хто старанна запісваў гутарку за сталом у Мядзведзева? -- думаю я сабе.
-- Усё ж аднолькава, усё ў стэнаграме, -- адказваю сам сабе. -- Што тут напішаш?
-- Дык расійскія ж пісакі, -- працягваю сабе думаць далей, -- пасля візіту да Лукашэнкі пішуць і пішуць, друкуюць і друкуюць...
-- А што ж гэта нашы? -- напружваю мозг.
-- Іх жа па калгасах не вазілі, -- адказваю настырнаму alter ego. -- Пра што тут напішаш?
Мне становіцца лягчэй.

Валодзя ўмеў усё. Зрабіць драўляны футарал для ручной швейнай машынкі, лодку, швабру, пабудаваць дом. Не было здатнейшага рыбака ў наваколлі. Калі хто з мужыкоў збіраўся лавіць брадніком (які ў нас завуць броднем або палазамі) рыбу, то запрашалі ў каманду Валодзю – ніхто не ведаў лепш за яго дно Нарачанкі ці Вузлянкі. Добрую самагонку умеў выгнаць. І выпіць умеў.

Валодзя разумеў усё. Калі мы, ужо добрыя падшыванцы, кароткай цёплай ліпеньскай ноччу збіраліся на мосце праз Нарачанку паблізу млына, каб сябе перад дзяўчатамі паказаць і прыплясвалі пад музыку з “транзістара” “Вэф-202”, Валодзя браў у мяне прыёмнік, клаў руку на дынамік і ў такт такія танцавальныя фігуры выдаваў!..

Аднаго не ўмеў Валодзя Нямы – гаварыць і пісаць. ( Read more... )

Жыццё і клопаты простых людзей, якія пра Інтэрнэт, мажліва, ніколі не чулі. Блог kazali

Размаўляеш па тэлефоне? Кіроўца гарадскога аўтобуса папросіць цябе выйсці. Такія правілы ўвялі варшаўскія транспартнікі:
http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,7301978,Rozmawiasz_przez_telefon__Kierowca_wyprosi_cie_z_autobusu.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=856991
Вам замінае мабільны звон у транспарце?

Я не лічу, што дактыласкапія, здаванне сліны на аналіз генатыпу і падобныя рэчы накіраваныя супраць асобы:
Вылучаны генатып забойцы

Толькі што па скайпе пачаціўся з доняй, якая за Кроліка была. Фрагменты з нашай гутаркі:

[23:43:18] Aliaksandr Mancewicz: Я адразу сказаў, што на апошніх месцах яму быць. А хто першае? А кролік якое?
[23:44:06] nasta: першае нідзерланды. кролік недзе у канцы. але усё роўна - ён лепшы!
[23:44:18] Aliaksandr Mancewicz: Гэта зусім не песня. У іншых намінацыях можа быць, але не ў песнях. І ўвогуле там інтанацыі з гэтага "Прывіда оперы". Спісана
[23:46:54] nasta: ну не ведаю. мне кролік больш за ўсіх падабацца
[23:47:57] Aliaksandr Mancewicz: Ён выбіваецца з іншага. Гэта як на песенным фестывалі выступіць з танцам. Таму і заўважны, але не лепшы. Нельга параўноўваць смак бульбы са смакам клубніц. Бульба -- у сваім класе, клубніцы -- у сваім.
[23:49:31] nasta: я усё роўна застануся пры сваім меркаванні :)
[23:49:41] Aliaksandr Mancewicz: На здароўе.
[23:49:47] Aliaksandr Mancewicz: :)
[23:49:50] nasta: :)

Пра дарагую кумпанію. Гісторыя фразеалагізма "За кампанію..." тут:
http://werthmueller.livejournal.com/101169.html

Litota_ (http://users.livejournal.com/litota_), якая свайго часу піярыла мяне ў ЖЖ, сёння 10 год як майстар спорту Беларусі па акрабатыцы [ці ведае яна сама пра гэта?]. Віншую! Прапаную нашым агульным фрэндам зрабіць тое самае:)

Не паспеў пахваліцца веданнем польскасці паходжання прэзідэнта (http://alex19581958.livejournal.com/8596.html), як мяне паправілі:
жарт, аказваецца:
http://poczobut.livejournal.com/327606.html
Выбачайце.

Пра гэта сцвярджае польскі актывіст з Ліды. Дзедам Аляксандра Лукашэнкі, кажа ў інтэрв’ю польскаму журналісту Лукашу Казьмерчыку Аляксандр Сямёнаў, быў паляк: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/P/PS/pk200902-siemionow.html.

Пераклад фрагмента інтэрв’ю:

– ... мелі мы з гэтай прычыны [ухваленне польскім сеймам “Карты паляка” – Alex19581958] хутчэй толькі праблемы. Лукашэнка перапужаўся, што Польшча будзе раздаваць карту налева і направа, так як расіяне рабілі са сваімі пашпартамі ў Абхазіі і Асетыі. У дзяржаўных медыях пачалася шалёная негатыўная кампанія, увесь час паўтаралася, што гэта пасварыць нашы народы і дойдзе да канфрантацыі. Калі ж Лукашэнка пабачыў, што людзі масава не кінуліся на гэтыя карты паляка, і што большасць іх пайшла за дзяржаўнай прапагандай, супакоіўся. І да такой ступені, што прадстаўнік яго адміністрацыі паінфармаваў, што беларускі прэзідэнт таксама тэарэтычна можа хадайнічаць аб карце паляка, бо яго дзед быў палякам. На самой справе пасля даследавання аказалася, што дзедам Лукашэнкі быў капрал Войска Польскага Фелікс Зданкевіч, які ў 1920 годзе біў бальшавікоў пад Кіевам, а пасля 1934 года вартаваў іх як ахоўнік у лагеры ў Бярозе Картузскай. Хто ведае, можа і наш прэзідэнт адчуе ў сабе польскую кроў?