 |








 |
anka_upala | |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
Эпіграф:
Аксак: “Зь лёгкай рукі гэтых двьвюх творчых асобаў вы маеце ўжо і сваю першую паэтычную кніжку “Готыка тонкіх падманаў”. Чароўная назва, якая адсылае чытача да зусім не цяперашняга часу. А наколькі вы сучасны чалавек? Вам камфортна ў сёньняшнім сьвеце?”
Нілава: “Бывае такое адчуваньне, што я павінна была нарадзіцца недзе дзьвесьце гадоў таму, і настрой адпаведны бывае. І нават паводжуся тады так, як было б натуральна для таго часу. Але сучасны сьвет вымагае свайго, і сёньня паэты павінны быць вельмі мабільныя, вельмі дынамічныя. Павінны шмат рабіць – час гэтага патрабуе. І я магу сказаць, што я ўсё-ткі сучасны чалавек”.
Мне падаецца, што большасьць людзей, кажучы так, дарма рамантызуюць стары час. І ніякага кампутара, цэнтральнага ацяпленьня, газы ў кватэры, няма здабыткаў культуры 19-21 ст. Не напісаныя "Майстар і Маргарыта", "100 год адзіноты", нават, прасьці госпадзе, "Людзі на балоце" не напісаныя яшчэ. Пушкін падрастае. Вінцэнт Іванавіч Дунін-Марцінкевіч харчуецца мамчынай сісяй. У Яна Баршчэўскага падлеткавая гіперсэксуальнасьць, пачынаюць расьці вусы. Пра "Шляхціца Завальню альбо Беларусь у фантастычных апавядваньнях" ён яшчэ ня думае, напэўна больш думае, як бы з кімсьці таво...
Я б сказала, што пачытаць мала што можна, нават "Трох мушкецёраў" не пачытаць...
А ў тэатры хадзіць, паводзіць сябе шляхетна ў дачыненьні адно аднаго, чытаць і пісаць, вучыцца, маляваць, прагожа апранацца і размаўляць пра прыўкраснае мы і сёньня можам. Нават можна набыць сабе веер пры жаданьні. І пры гэтым быць чыста вымытым(ай), жыць з тым (той), кім захочам, а ня тым, каго прызначыць пан, ці бацькі, чысьціць зубы, карыстацца пральнай машынай, глядзець відэа, слухаць плэер, пісаць у блог.
Па-мойму, быць сучасным чалавекам вельмі няблага і часам нават здорава.
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |



 |
krywal | |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
Ізноўку тэма жаночай неабароненасьці. Ізноўку мэтро. Ўваходзіць здаравенны храмы дзядзька з палачкай і вусамі. Гэтую сваю тростачку ён пакручвае, як піжоны ў Адэсе 19-га стагодзьдзя. Аглядаецца, бачыць дзяўчыну. Падсажваецца ўпрытык да яе і пачынае актыўна яе грузіць, прыціскаючыся каленам і сьмеючыся. Дзяўчына сядзіць прышыбленая, ківае, ўжымаецца ў лаву. Я чытаю кніжку і ня ўмешваюся, бо пакуль няма сур'ёзных прычынаў. Ад Магілёўскай да Першамайскай (амаль палову лініі) так і праехалі. Проста ўстаць і адысьці ад навязьлівага "кавалера" дзеўка ня здолела, за што ёй мая поўная непавага. дзядзька выйшаў і даслаў смачны паветраны пацалунак. Тое, як сябе паводзяць дзяўчыны з незнаёмымі хлопцамі, мяне дзівіць і абурае. Ветлівага вясёлага хлопца яны адшываюць мамэнтальна, з лёдам у вачох. А нейкае хамло будзе стаяць і грузіць такую каралеву, прапаноўваць "трахацца ўсю ноч", гладзіць па розных частках цела. І нічога, лашадка стаіць сьмірна, не брыкаецца. Дзеўкі, адбівайцеся актыўней. Калі што, я вам дапамагу. Tags: дзеўкі, эта жызьнь!
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |



|
 |
|