Неопубликованные на сайте Еврорадио наши с Владимиром Парфенком беседы о фотографии появились на сайте фотоскоп. первая часть и вторая. Как видите, ничего страшного в них нет.

К концу месяца также появится интервью с Алексеем Шинкаренко. Вадим Качан отказался со мной встречаться, сославшись на то, что ему "не нравится, как вы с Парфенком рассуждаете о фотографии". очень жаль! правда. мне было бы интересно поговорить с ним.

Дома интернет работает нормально. Значит всё-таки ADSL замерзает :)

Тут з адным паважаным рэдактарам у нас калі не разгарэлася дыскусія, то ўзьнікла пытаньне наконт ужывання ў беларускай мове прыналежных прыметнікаў.

Мы ў школе, ліцэі і на філфаку заўжды вучылі, што прыналежныя прыметнікі больш характэрныя беларускай мове ў параўнанні з расейскай. Нават такія заданні былі - перарабіць спалучэнні кшталту кніга Алеся ў Алесеву кнігу.

лісінае футра - футра лісы
зязюльчыны яйкі - яйкі зязюлі
бычыныя рогі - рогі быка
антылопіны капыты - капыты антылопы
Марысіны кнігі - кнігі Марысі
Ганчына піяніна - піяніна Ганкі

Зразумела, што ў першым слупку акцэнт на прадмеце, а ў другім - каму ён належыць. Але гаворка была менавіта пра мэтазгоднасьць прыналежных прыметнікаў у беларускай мове, і спрэчка тычылася менавіта антылопіных капытоў. Магчыма, рэдактару рэзанула нязвыкласьць гэтай формы, бо антылопа - дастатковы экзатызм для беларускага вуха?..

Карацей, што вы думаеце на гэты конт?

калі хораша маўчаць удвая. калі маўчаньне не спараджае няёмкіх паўз... калі радасная цішыня дорыць дотых душаў і так цёпла ўнутры... вы маўчыце разам, гаворыце вачыма і ведаеце, аб чым думае чалавек побач...

цішыня.. грукат сэрцаў. дыханьне адно на дваіх...

"дазвольце з вамі слухаць цішыню", як кажа паэт Валерыя Кустава...

пільнаванне дакладных астранамічных зьяў, мне падаецца, скончылася з уводзінамі календароў, як спробай сістэматызаваць, акрэсліць час гадавога кола ў нешта даволі трывалае і не загоннае, што патрабуе менш увагі і высілкаў. Т.б. недзе да н.э.
І зараз шукаць нейкіх трапных этнаграфічных падмацаванняў штогадовым астранамічным падзеям не выпадае.
Паўстае пытанне такое: якога календара трымацца сучаснаму паганцу? Праваслаўнага, каталіцкага, рымскага, друідскага, Н***?... Пытанне кожны закрывае па-свойму.
Мне ўсё ж лягчэй наўпрост глядзець на зоры, не праз лічбавую матрыцу календара. Каб як на небе, так і на зямлі.

Што для мяне крывыя вечары?.. Гэтую асаблівасць каляднага часу я заўважыла зусім нядаўна. Крывыя вечары цягнуцца прыблізна ад 14/15 да 29/30 снежня. У гэты час дзень нібы ўцякае ад ночы. Сонца сядае пазней, але і ноч адваёвае свае імгненні ад раніцы. Адбываецца нібы закручванне Святла і Цемры, як свастыка, як Інь-Ян. Да 14 снежня дзень змяншаецца з двух бакоў - з раніцы і з вечара. А потым два тыдні гэтае пагоні і барацьбы. А з 30 снежня дзень пачынае расці ў два бакі - раніцай і вечарам.
Для мяне вельмі натуральнымі тут выглядаюць тры калядныя куцці, якія пазначаюць гэты перыяд крывых вечароў. Пачатак, сярэдзіна - самая даўгая ноч, канец.
Дарэчы, на купалле - гэткая ж гульня, але меншая, карацейшая, дзён 7-8.

Думаю, что все столичные припонтованные музыканты, которые попали на концерт Нино, наконец-то прозрели и , надеюсь, задумаются над тем, что такое искренний кайф от исполнительства и что значит быть честным, естественным артистом. Нино крутая! Женщина-эпоха. Не могу писать про нее много слов. Просто поверьте мне:)



На еврорадио нам пришлось задержаться с выпуском интервью и фоторепортажа, потому что московсский директор Нино согласовывал с нами все фотографии и тексты. Теперь же можете насладиться:)

Интервью. ( В общении Нино такая же, как на сцене. Любит всех, жалеет, радостная такая)) Красавица!

немного фотографий с концерта.

Мы успели подружиться, найти общих знакомых в Грузии и Азербайджане и вообще радость переполняет меня!:)) Ураааа! очень жалею, что девочка начала петь со зрителями в другой части зала. Я, конечно же, умерла бы от страха, но все равно очень бы хотела спеть с ней. Может через пару лет:)

Пацалункі цеплыні ад выдатнага майстра фотаздымкаў verkeusа тут:

http://imgsrc.ru/verkeus/a476202.html?

Дзякуй! :))

У цэнтры Халопенічаў на тым месцы, дзе раней стаяў помнік Леніну, стаіць помнік Адаму Багдановічу, вось толькі надпіс “вучоны” нехта сарваў з пастаменту.

**
Калі прапаноў шмат, як апошнім часам, то я пачынаю пісаць доўгае апавяданне... Прапановы, пакуль апавяданне дапісваецца -- знікаюць.
Апавяданне застаецца.

**

Утром прочитал ЭТОТ пост angry_daddy и постебался, т.к. дома у миня интернет, как обычно летал. А вот на работе этот грёбаный ADSL тармазит пастрашнаму. Может тилифонные правада замёрзли?

Адзін, хто паліць у нашым калектыве – я. То выходжу на вуліцу, кабінет сумежны. Мароз… Накідваю куртку на плечы, бо іначай ніякага задавальнення.

Пад блакітнай елкай сядзіць чорны кот. І мяўкае. Тры разы ужо выходзіў паліць – кот нязменна на адным месцы. Мяўкае хрыпла, аднастайна, працягла… Як заведзены. Вынес паесці – кот адбег у бок, вярнуўся. Ежы быццам не бачыць. Зноў мяўкае…

Мне холадна, іду ў кабінет. Працую, а кот пад елкай стаіць перад вачыма. Чорны кот на прыцярушанай снегам зямлі пад блакітнай елкай… Нечага здаецца, што гэта бомж, які жыў некалі з намі па суседству у хлеўчыку гаспадара, бяскрыўдны і ціхі, пражывае сваё другое жыццё.

На всякий случай достал из сейфа бутылку коньяка и наполнил фляжку. Пусть лучше будет ближе к телу, на всякий случай. а то вдруг станет мне холодно, а тут раз и под рукой фляжка с коньячком. Здорово я придумал, да? :)

остальные казусы - по ссылке http://lekso79.livejournal.com/648761.html
зайдите, не пожалеете, там и комменты интересные (включая ссылки, размещённые в них)

а)Армейское "лобное место" - "тумбочка"...

б) Если у тебя "едет кроыша", значит, ты теперь в
"армии"...


(Продолжение. Начало смотрите в предыдущих двух постах).

Боже! Как хотелось есть. В приоткрытую дверь был виден кусок коридора, жёлтая плитка, коричневые стены и гнутая жестяная звезда на дверях оружейки.

- Дневальный, - слабеющим голосом позвал я.

Ответа нет. Молчание.

- Дневальный! - окликнул я, немного повышая тон.

На «тумбочке» что-то упало, скрипнул резиновый коврик, и чей-то голос, наконец, отозвался.

- Чого.

- Дневальный!!! - вдруг с беспричинной яростью взревел я так, что зазвенели стёкла, и эхо покатилось по сумрачным лестницам, с ворчанием замирая в углах.

- ий-Я!! - неожиданно бодро отозвался писклявый голос.

Бедняга видно не спал всю ночь и теперь валился с ног на ходу.

( Читать тут )
(Продолжение следует)